Mostrar mensagens com a etiqueta Hipocrisia. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Hipocrisia. Mostrar todas as mensagens
quinta-feira, 23 de julho de 2026
Ramones - We’re A Happy Family
Labels:
Absurdismo,
Albert Camus,
Contra Cultura,
EUA,
Garage Rock,
Guy Debord,
Hipocrisia,
Humor,
Ironia,
Minha Análise,
Música,
Punk,
Redes Sociais,
Sátira,
Situacionismo,
William S. Burroughs
terça-feira, 10 de março de 2026
A Naifa - Bolero Do Coronel Sensível Que Fez Amor Em Monsanto
Este poema de António Lobo Antunes é uma das peças mais cortantes da literatura contemporânea portuguesa, servindo como uma autópsia da hipocrisia burguesa e da profunda desigualdade social. A narrativa centra-se num homem que se descreve como alguém extremamente sensível — "eu que me comovo por tudo e por nada" — mas que, na prática, revela uma frieza absoluta e uma capacidade de desumanização assustadora. Ao longo do texto, assistimos à descrição de um encontro sexual pago com uma adolescente, entre os quinze e os dezassete anos, cujo corpo é tratado como um objeto descartável: ele "usa", "paga", "esquece o nome" e "limpa-se com o lenço".
A crueza do relato é acentuada pelos detalhes da miséria da rapariga, que cheira a "mato", à "sopa dos pobres" e ao "suor" da carência, contrastando com a transação clínica de quinhentos escudos. O autor utiliza a metáfora da "coxa em semifusa" e do "rosto de aguarela" para sublinhar a fragilidade e a rapidez com que aquela vida é consumida e deixada para trás, "parada na berma da estrada", enquanto o narrador retoma a sua existência de classe média.
O clímax do poema reside no regresso a casa. O narrador veste a máscara da normalidade, mente à mulher e ao filho dizendo que "fez serão" (trabalhou até tarde), janta calmamente e deita-se. Contudo, a imagem da jovem não o larga. O final sugere que a sua suposta sensibilidade não é empatia, mas sim uma obsessão perturbadora ou um remorso estéril. Ele está na segurança do seu lar, mas o seu pensamento permanece naquele corpo explorado, reforçando a ideia de uma sociedade que se comove com abstrações ou sentimentalismos baratos, mas que é capaz de conviver com a exploração e a degradação humana mais abjeta sem perder o apetite ou o sono.
[1] Nota Linguística: o poema utiliza termos muito específicos do quotidiano português do século XX, como o "alcatrão" (asfalto), o "serão" (trabalho noturno) e os "escudos". É uma crítica social feroz à "boa sociedade" que, por trás das portas, explora a miséria mais profunda.
Labels:
António Lobo Antunes,
Burguesia,
Condição Humana,
Curta-Metragem,
Desigualdade Social,
Fado,
Feminismo,
Hipocrisia,
Indie Pop,
Machismo,
Música,
Pobreza,
Prostituição
segunda-feira, 9 de fevereiro de 2026
Os discurso desumano e tácito de André Ventura e o discurso empático e democrático de António José Seguro
Labels:
André Ventura,
António Seguro,
Discurso,
Discurso de Ódio,
Eleições Presidenciais,
Erosão Democrática,
Hipocrisia,
Mitomania,
Narcisismo,
Populismo,
Socialismo,
Televisão
She Past Away - Mizantrop
Labels:
Darkwave,
Gótico,
Hipocrisia,
Minha Análise,
Minimal Synth,
Minimalismo,
Misantropia,
Música,
Niilismo,
Poesia,
Post-Punk,
Synthwave,
Tragic Wave,
Turquia
segunda-feira, 26 de janeiro de 2026
Fokofpolisiekar - Ek Skyn(Heilig)
Te vinnig
Te veel
Ek sal al my beloftes breek as jy my net 'n kans kan gee
Wie sal vir my liefde maak?
Wie sal vir my liefde maak?
As die somer so lekker is, hoekom voel ek so fucked?
Te veel
Ek sal al my beloftes breek as jy my net 'n kans kan gee
Wie sal vir my liefde maak?
Wie sal vir my liefde maak?
As die somer so lekker is, hoekom voel ek so fucked?
Ek skyn
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Geliefdes
Ons weet
'n Hond sal altyd na sy braaksel toe terugkeer
Moenie so verbaas wees nie
Gooi net 'n bietjie vet op die vuur
Doos siek en melancholies
Ons weet
'n Hond sal altyd na sy braaksel toe terugkeer
Moenie so verbaas wees nie
Gooi net 'n bietjie vet op die vuur
Doos siek en melancholies
Ek skyn
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Ek bly verveeld
En my bene is seer
Ek staan voor jou deur
En my kop klop
En my bene is seer
Ek staan voor jou deur
En my kop klop
Genade onbeskryflik groot
Ek is die Hel in
Bibber en beef die boere bedriëer
Die wêreld gaan jou haat, my seun
As jy die waarheid praat gaan hulle jou wil doodmaak
Ek is die Hel in
Bibber en beef die boere bedriëer
Die wêreld gaan jou haat, my seun
As jy die waarheid praat gaan hulle jou wil doodmaak
Ek skyn
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Ek skyn heilig
Onder die straatlig
Onder die maanlig
Sê vir my as die rewolusie verby is
Ek bly verveeld
En my bene is seer
Ek staan voor jou deur
En my kop klop
En my bene is seer
Ek staan voor jou deur
En my kop klop
quarta-feira, 14 de janeiro de 2026
Inicitiva Liberal - um partido extremista e misógino
"Sobre Bernardo Blanco diretor de campanha de Cotrim de Figueiredo e mencionado lateralmente na história de assédio da alegada vítima de Cotrim de Figueiredo. Uma vez convidou-me para uma palestra sobre liberalismo e feminismo. Eu aceitei e escreveu-me, como que a sugerir, de como afinal tinha sido o capitalismo a libertar as mulheres, com a invenção dos eletrodomésticos que facilitavam a vida às mulheres. Portanto para ele a libertação feminina tinha sido as mulheres deixarem de lavar a roupa num tanque à mão para passarem a pôr tudo numa máquina de lavar e, quiçá, não estragarem tanto a manicure. Disse-lhe que se fosse para propalar tão estúpida teoria eu não era a pessoa certa. Disse-me que não, para ficar, e eu já com má impressão lá fui para o IEP na Católica para a dita palestra. Foi uma coisa tenebrosa. Estava lá a palestrar também a Ana Vasconcelos, eurodeputada, que também já veio defender o seu colega do Parlamento Europeu. É uma daquelas mulheres que considero como idiota útil do patriarcado. Não sabia nada do assunto feminismo, dizia que o feminismo certo era o de John Stuart Mill (homem moderno para o fim do século XIX e agora completamente ultrapassado e que, como sabe quem já leu The Subjection of Women, com uma visão confrangedoramente conservadora sobre mulheres), negava que existisse qualquer preconceito que prejudicasse mulheres (donde, se enfrentam discriminação é porque são, coitadas, mázitas), até brincou que se calhar sofria de machismo intrínseco (no kidding), como se tal coisa não existisse. Ah, e não entendia por que carga de água as mulheres não formavam partidos se não estavam bem representadas nos existentes. A estupidez vinda desta senhora foi avassaladora.
A grunhice da conferência foi de tal ordem que houve quem sugerisse que se deviam diminuir os direitos das mulheres para não incomodar os imigrantes que chegavam de sítios mais conservadores. Bernardo Blanco e uma outra criatura da assistência puseram em causa a existência da licença de maternidade porque, afinal, é um direito que discrimina positivamente as mulheres e, portanto, não é justo para os homens; também argumentavam que não era o estado que tinha de suportar a escolha individual das mulheres terem filhos. Sim, foi a este nível e foi este Bernardo Blanco que Cotrim de Figueiredo escolheu para diretor de campanha. (Até a IL no parlamento já se conseguiu livrar de Bernardo Blanco, mas Cotrim reciclou-o).
Bernardo Blanco fez parte de uma coisa tenebrosa que era o Instituto Mises Portugal, grupo de gente anarco capitalista que gozava (gulosamente) com os assassinatos de Pinochet dos comunistas que eram atirados de helicópteros. Que debatiam, como se fosse debatível, a ‘remoção física’ de comunistas e - tcharan - democratas. Bernardo Blanco é um extremista e um fanático que faz António Filipe parecer moderado. E, na minha humilde opinião, capaz de tudo.
Outra pessoa que é mencionada nas alegações de assédio a Cotrim de Figueiredo é Ricardo Pais Oliveira. Não o conheço pessoalmente, mas foi a pessoa que organizou no twitter, nos primórdios da IL, a campanha mais nojenta de ódio online aos opositores que eu jamais vi. Não pode ser pessoa decente.
Isto para dizer o quê? Alguém que desgosta destas duas personalidades é uma pessoa com valores no sítio certo e que me merece, pelo menos, o benefício da dúvida. Mais do que quem escolhe rodear-se destas pessoas."
domingo, 3 de julho de 2022
Sobre o Dia Mundial do Naturismo - Minha reflexão e autobiografia
I have been practicing naturism for years. Naturism isn't just about taking off your clothes - it's a way of being that completes me and the friends I have here.
Sure, I respect non-naturists and have no desire to impose naturism on anyone. Just consider this: take away the Gucci or the Levi’s, and we are all the same. The human body and its natural sensuality are not inherently shameful - what is truly shameful is how our society normalizes violence, harm, and the destruction of life, yet turns the natural human form into something taboo, offensive, or prudish.
For those who practice it, naturism offers a profound sense of completeness and shared humanity.
At its core, clothing serves as a primary marker of social hierarchy, wealth, and status. When we remove brand labels and societal uniforms, we strip away the artificial barriers that divide us. Naked, every human being exists on equal footing. In a naturist environment, individuals meet not as CEO and worker, wealthy and poor, or insider and outsider, but simply as human beings existing in their most authentic, unvarnished form.
It is one of the great hypocrisies of modern culture that the unadorned human body - the most natural thing in existence -is routinely treated as something taboo, offensive, or shameful, while visual and structural violence, harm, and environmental destruction are normalized and consumed as everyday entertainment. Society has systematically hyper-sexualized and censored the physical form, conflating natural presence with impropriety. Naturism challenges this distortion by intentionally decoupling social nudity from sexualization, creating a safe, neutral space that fosters genuine self-acceptance, healthy body image, and a harmonious connection with the natural world.
To embrace naturism is to reject the manufactured shame imposed by cultural conditioning and to reclaim the human body as inherently worthy, peaceful, and free.
Foundational and Historical Texts
Ungewitter, Richard. Nacktheit (1906). A foundational text from the early 20th-century German Freikörperkultur (FKK) movement, advocating for physical health, mental well-being, and social egalitarianism through natural body acceptance.
Sociological and Philosophical Critiques of Body Taboos
Elias, Norbert. The Civilizing Process (1939). A classic sociological study detailing how European notions of shame, manners, and body concealment evolved over centuries as mechanisms of class division and social control.
Foucault, Michel. The History of Sexuality, Vol. 1: An Introduction (1976). An influential analysis of how state and cultural institutions regulate, police, and discourse-control the human body.
Baudrillard, Jean. The Consumer Society: Myths and Structures (1970). Examines how modern consumerism hyper-sexualizes and commodifies the human body while alienating individuals from their natural form.
segunda-feira, 9 de fevereiro de 2015
A ilusão verde de Hollywood: o paradoxal império de Leonardo DiCaprio
Por um lado, discursos inflamados na ONU e doações milionárias para a preservação dos oceanos e causas ambientais globais. Por outro, superiates de oligarcas petrolíferos e escândalos de corrupção financeira. Como é que o maior ativista de Hollywood continua a esquivar-se à sua própria pegada de carbono e moral?
No ecossistema mediático contemporâneo, poucas figuras encarnam tão perfeitamente a contradição da elite cultural do Ocidente como Leonardo DiCaprio. Celebrado globalmente não apenas pelo seu talento incontestável no ecrã - reforçado recentemente pelo estrondoso sucesso de O Lobo de Wall Street -, mas também como uma das vozes mais influentes do ativismo climático global, o ator construiu uma imagem pública ancorada na defesa intransigente do planeta. Contudo, sob a superfície polida dos seus discursos recentes na Cimeira do Clima das Nações Unidas e das galas da sua fundação em Saint-Tropez, esconde-se uma teia complexa de conveniência mútua, onde a filantropia ambiental se cruza perigosamente com o grande capital financeiro, o setor petrolífero e figuras do autoritarismo global.
Esta relação assenta num pacto tácito. A vertente ambientalista de DiCaprio depende visceralmente de doações multimilionárias recolhidas em eventos exclusivos de angariação de fundos. Esse ecossistema atrai uma elite de ultrarricos que veem na causa ecológica o veículo perfeito para o greenwashing - uma estratégia calculada para higienizar a reputação pública e mascarar a origem extrativista e poluente de fortunas acumuladas na indústria do petróleo, do gás ou do consumo predatório.
O Paradoxo do Luxo Sem Pegada "Oficial"
Do outro lado desta equação, o ator retira dividendos diretos desta proximidade. As viagens em jatos privados e o descanso em superiates estacionados nos ancoradouros exclusivos de Saint-Barthélemy ou na costa do Brasil durante o Mundial de Futebol não surgem, do ponto de vista contabilístico, em nome do ator. Ao usufruir de convites da elite económica - como o famoso empréstimo do superiate Topaz, propriedade do Sheik Mansour do Emirado de Abu Dhabi -, DiCaprio garante o isolamento total dos paparazzi sem assumir a propriedade direta nem o custo financeiro desses ativos de elevadíssima pegada de carbono. Trata-se de uma privatização dos benefícios do luxo com uma externalização da responsabilidade ambiental.
Enquanto aconselha o público em geral a reduzir o consumo e a pegada pessoal, o ator desfruta do auge da opulência proporcionada precisamente pela infraestrutura energética que publicamente condena.
O dinheiro sujo no ecrã: do financiamento de Wall Street à moralidade pretensiosa
Esta sobreposição entre o topo de Hollywood e os capitais mais obscuros do planeta não se limita aos períodos de férias; infiltrou-se no coração da própria produção cinematográfica. O caso mais emblemático deu-se precisamente no financiamento do recente e aclamado filme "O Lobo de Wall Street", realizado por Martin Scorsese e protagonizado por DiCaprio. A obra, que ironicamente se propõe a denunciar os bastidores imorais e a ganância desmedida do corretor Jordan Belfort, foi financiada por uma produtora emergente, a Red Granite Pictures, fortemente associada a fundos do empresário malaio Jho Low e a movimentações financeiras ligadas ao fundo soberano 1MDB.
Jho Low, figura omnipresente nas festas mais efusivas de Hollywood e Las Vegas, utilizou o financiamento do filme e a oferta de presentes extravagantes - incluindo obras de arte valiosas e festas de aniversário milionárias - para comprar acesso às altas esferas do cinema e ostentar uma proximidade estratégica com DiCaprio. A própria génese do projeto que critica a corrupção financeira acabou por erguer-se sobre opacas redes de capital internacional. Ironia das ironias, o fundo 1MDB foi um dos maiores escândalos de corrupção do mundo, levando mais tarde DiCaprio a ter de devolver presentes e obras de arte doados pelo investidor.
"Boligarcas" e elites extrativas: o limite da tolerância ética
A controvérsia atinge a sua expressão mais crítica na incoerência moral entre as causas sociais que o ator subscreve e as conexões políticas daqueles que lhe oferecem hospitalidade. Fotografado a bordo de embarcações pertencentes a magnatas do Médio Oriente ou a empresários associados à elite venezuelana - a designada classe dos "boligarcas" -, DiCaprio cruza uma linha em que a ingenuidade deixa de ser uma explicação plausível.
A opulência que envolve essas viagens é sustentada por fortunas acumuladas através de:
- Exploração desmedida de combustíveis fósseis: a própria causa da crise climática que o ativista afirma combater;
- Corrupção estatal sistemática: casos em que recursos públicos foram canalizados para o enriquecimento ilícito de oligarquias, degradando serviços básicos e empobrecendo populações inteiras;
- Economias extrativas de duvidosa legalidade: atividades que devastam ecossistemas locais em nome do lucro imediato de poucos.
Ao aceitar estes convites, DiCaprio oferece tacitamente o seu prestígio global como moeda de troca para a legitimação social destas figuras. Não se trata de um lapso ocasional de julgamento, mas de um padrão de conduta repetido ao longo de anos. Enquanto o ativismo de Hollywood continuar a tratar a ética como um adereço descartável quando o luxo privado está em jogo, a mensagem ambiental permanecerá refém da própria hipocrisia de quem a proclama. É um verdadeiro "eco-hipócrita".
sexta-feira, 30 de março de 2012
Creedence Clearwater Revival - Fortunate Son
Labels:
Activismo,
Blues-Rock,
Country,
Crítica Social,
Guerra do Vietname,
Hipocrisia,
Militarismo,
Música,
Pacifismo,
Poesia,
Protesto,
Rhythm and Blues,
Rock Psicadélico,
Roots Rock,
Swamp Rock
Subscrever:
Mensagens (Atom)
.png)
.png)


